środa, 7 października 2015

JEMIOŁA POSPOLITA - właściwości lecznicze. Nie tylko dla nadciśnieniowców.


Źródło: Internet
Nasi przodkowie uważali ją za roślinę magiczną, przynoszącą szczęście i chroniącą przed niepowodzeniami. Jedną wieszali nad stołem wigilijnym, drugą nad drzwiami, a trzecią nad źródłem ognia.

Jednak najmocniej przetrwało przekonanie o tym, że pocałunki pod jemiołą w czas grudniowych świąt zapewniają szczęście i miłość uczestnikom tego rytuału.

Oprócz tych niekwestionowanych magicznych właściwości, jemioła posiada również właściwości lecznicze.
Kiedyś medycy i kapłani uważali ją wręcz za panaceum, czyli lek na wszystko. Nie tylko przygotowywano z niej lecznicze odwary i napary, ale i wieszano jej gałązki nad łóżkiem chorego, by odpędzić ból i gorączkę lub gdy zaszła już taka potrzeba ułatwić mu przejście na drugą stronę.

Jemioła jest wiecznie zielonym, półpasożytniczym krzewem z rodziny Gązewnikowatych , rosnącym na gałęziach różnych drzew na terenie Europy i Azji w strefie klimatu umiarkowanego. W Polsce występuje na terenie całego kraju, najczęściej na topolach, lipach, brzozach i sosnach, nie wszędzie jednak w dużej ilości.

Do celów leczniczych zbiera się od grudnia do marca szczyty pędów jemioły o niezdrewniałej łodydze i suszy w suszarniach w temp. do 25°C.
Otrzymuje się w ten sposób ziele jemioły. Najlepiej zrywać ją z dębu, topoli i brzozy, ponieważ na tych drzewach osiąga najsilniejsze działanie lecznicze. Owoce jemioły nie używamy wewnętrznie, ponieważ mogą zaszkodzić, natomiast jak najbardziej możemy używać ich zewnętrznie.

Ziele zawiera flawonoidy, jak m.in. pochodne kwercytryny, aminy, jak cholina, acetylocholina i histamina, fenolokwasy, jak kwas kawowy, trójterpeny, jak β-amyryna i kwas oleanolowy, glikoproteidy typu lektyny o własnościach cytostatycznych i kancerostatycznych, wiskotoksynę, alkohole cukrowe, jak inozyt oraz inne związki, jak kwas γ-aminomasłowy.

WŁAŚCIWOŚCI LECZNICZE JEMIOŁY:
  • obniża ciśnienie kwi, w związku z czym polecana jest dla osób z nadciśnieniem tętniczym. Pod wpływem składników ziela, hamujących czynność serca, następuje osłabienie napięcia ścian naczyń krwionośnych i w wyniku tego obniżenie ciśnienia tętniczego. Osoby ze zbyt niskim ciśnieniem powinny jej unikać.
  • pomocna przy miażdżycy, poprawia również obieg krwi
  • zalecana w dusznicy bolesnej i przy kołataniu serca
  • działa przeciwkrwawniczo (krwawienia wewnętrzne) i rozkurczowo
  • zaleca się przy obfitych mięsiączkach oraz podczas przekwitania
  • wzmacnia działanie gruczołów wydzielania wewnętrznego
  • wpływa regulująco na przemianę materii
  • pomaga usunąć skutki po udarze mózgu
  • wzmacnia pracę trzustki
  • stymuluje pracę woreczka żółciowego
  • stosowana jako środek moczopędny, poprawia pracę nerek
  • posiada działanie ogólnie wzmacniające

PRZECIWSKAZANIA: Jemioła jest rośliną o stosunkowo silnym działaniu. Przedawkowana może wywołać wymioty, kolki, a nawet majaczenia i drgawki. Dlatego należy używać ją z umiarem. Nie powinny ją stosować osoby o niskim ciśnieniu krwi.


Przykładowe sposoby użycia jemioły:
NAPAR PRZY NADCIŚNIENIU i NOWOTWORACH: ½ - 1 łyżkę rozdrobnionego ziela jemioły zalać 1 – 1½ szklanki wody ciepłej i zaparzać 15 min. Przecedzić. Pić 2-3 razy dziennie ¼ – ⅓ szklanki między posiłkami. Napar nie należy pić dłużej niż pół roku.
NAPAR PRZECIW MIAŻDŻYCY: garść skrzypu polnego zalać 1 l wody i gotować pół godziny, potem odstawić z ognia i dodać łyżkę drobno pociętego ziela jemioły. Ostawić na 10 minut do naciągnięcia. Jest to dzienna dawka, którą należy popijać łykami przez cały dzień.
KĄPIEL Z ZIELA: 4 łyżki ziela zaparzyć w 2 litrach wody. Stosować 2 razy w tygodniu przez 2 miesiące. Działa jako środek pobudzający krążenie oraz rozgrzewający zimne dłonie i stopy, a także oczyszcza skórę.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz