poniedziałek, 24 sierpnia 2015

SZAŁWIA LEKARSKA - działanie i właściwości. Ziołowy afrodyzjak.




Źródło: Internet
Nazwa szałwii pochodzi od łacińskiego słowa "salvus", czyli zdrowie.
Botanicy wyróżniają ponad 700 gatunków szałwii.

Znana już w starożytności jako roślina lecznicza, a także magiczna. Grecy i Rzymianie stosowali ją jako lekarstwo na ukąszenia węża, problemy ze wzrokiem, utratę pamięci. Zbiorom szałwii jako rośliny magicznej towarzyszyły określone zwyczaje. W średniowieczu uważano ją za roślinę świętą i łączono z kultem Matki Boskiej. W stosowano ją jako lek na przeziębienia, gorączkę, padaczkę, choroby wątroby i zaparcia. Uważano ją również za afrodyzjak.

W Europie szałwia była zielem łatwym do zdobycia, powszechnie spotykanym. Ale do Polski dotarła z południa Europy stosunkowo późno, bo dopiero w XVI wieku, sprowadzona przez benedyktynów i cystersów – niemal natychmiast jednak zrobiła prawdziwą furorę i jako lek, i jako remedium na złe czary. Zjadanie szałwiowych listków chronić miało podróżnych przed groźnymi przygodami, a wkładanie ich dzieciom do kołysek, a także kąpanie maluchów w naparze z tego ziela nie dopuszczać do nich złych duchów i zmór.

Współczesna nauka odkryła w szałwii lekarskiej – zwłaszcza w jej liściach – mnóstwo substancji leczniczych. Obok soli mineralnych (żelaza, magnezu, potasu, wapnia, fosforu, sodu, manganu cynku, boru, miedzi, molibdenu), witamin B1, C, P, prowitaminy A zawiera żywice, kwasy organiczne, flawonoidy, przeciwskurczowy, wiatropędny oraz przeciwbakteryjny olejek eteryczny, pobudzające wydzielanie soku żołądkowego gorycze, odtruwające saponiny i garbniki zapobiegające między innymi nadmiernemu wydzielaniu potu.

Szałwia jest półkrzewem z rodziny wargowych i wytwarza liczne łodygi, wysokie do 70 cm oraz jasno-fioletowe kwiaty. Balsamicznie pachnie, ma specyficzny, korzenny smak, jest cierpka i gorzka. Jest rośliną uprawną. Można ja hodować w ogródkach przydomowych i działkowych.

Do celów leczniczych zbiera się w maju, przed kwitnieniem, w pełni wykształcone liście oraz ziele, które jest od nich nieco uboższe w związki czynne. Ponownie w drugiej połowie sierpnia ścina się górne części łodyg ponad pierwszym rozgałęzieniem. Surowce te należy przechowywać w szczelnym opakowaniu w miejscu suchym, z dala od światła.


Zalety spożywania szałwii:
  • działa dezynfekująco, przeciwzapalnie, bakteriobójczo (radzi sobie nawet z niektórymi szczepami gronkowca złocistego)
  • ma działanie przeciwcukrzycowe (obniża poziom cukru we krwi)
  • pomaga przy osłabieniu pracy układu trawiennego, reguluje jego pracę, więc pomaga m.in. przy chronicznym nieżycie żołądka, schorzeniach wątroby, biegunkach, zatruciach pokarmowych, uszkodzeniu włosowatych naczyń krwionośnych w ścianie jelit, wrzodach żołądka i dwunastnicy. Wyciągi z szałwii hamują intensywny wzrost saprofitycznej flory bakteryjnej, przeciwdziała nadmiernej fermentacji i bolesnym wzdęciom spowodowanym stanem skurczowym w jelitach i gromadzeniem się gazów, powiększają ilości wydzielanej żółci.
  • działa wykrztuśnie, wspomagająco przy chronicznym nieżycie oskrzeli, astmie, dychawicy oskrzelowej u osób starszych
  • polecana przy zapaleniu węzłów chłonnych, przeroście układu chłonnego

  • przy niedociśnieniu tętniczym krwi
  • nadczynności tarczycy
  • hamuje wydzielanie potu, hamuje pocenie się rąk dłoni i stóp
  • pobudza korę nadnerczy, działa moczopędnie, pomaga przy kamicy nerkowej
  • przy bezpłodności, bolesnym miesiączkowaniu i nieregularnych miesiączkach, hamuje nadmierną laktację u matek karmiących oraz wydzielanie białych upławów, przy swędzeniu pochwy,
  • działa uspokajająco i tonizująco na układ nerwowy, zapobiega przygnębieniu i depresji, poprawia pamięć
  • pomaga przy bólach zębów, zapaleniu jamy ustnej, stanach zapalnych dziąseł
  • stanach zapalnych gardła i krtani, anginie
  • działa wspomagająco przy ranach i owrzodzeniach, ukąszeniu osy, swędzących wypryskach, oparzeniach, czyrakach, stłuczeniach, odmrożeniach
  • hamuje łysienie

    Źródło: Internet
Przykładowe sposoby użycia szałwii:
NAPAR SZAŁWIOWY: 2 łyżeczki liści zalać szklanka wrzącej wody, naparzać pod przykryciem 10 minut, przecedzić. Pić 2 razy dziennie po pół szklanki przed jedzeniem w nieżycie żołądka i jelit, biegunce, wzdęciach, nadmiernej laktacji u karmiących matek.


Dla pobudzenia apetytu zaleca się 2 łyżki naparu 2 razy dziennie na 30 minut przed posiłkiem.


Ten sam napar stosuje się do płukania jamy ustnej i gardła, sporządzaniu przymoczek na skórę, obmywania zewnętrznych narządów płciowych, tamponów dopochwowych oraz do irygacji. Można dodać do 20 kropli Azulanu lub Azucalenu na 1/4 szklanki naparu używanego zewnętrznie. Do irygacji można napar rozcieńczyć równa ilością wody.


Napar z liści szałwii popijać 2 razy dziennie po pół szklanki przy zaburzeniach trawiennych, biegunkach, nerwicach żołądka, nocnych potach, nieżytach górnych dróg oddechowych, cukrzycy, białych upławach, zaburzeniach miesiączkowania, reumatyzmie, nieżytach dróg moczowych, a zewnętrznie do płukania gardła przy anginie, zapaleniu okostnej, szkorbucie, pleśniawkach, zapaleniu migdałków.


PŁYNNY WYCIĄG SZAŁWIOWY: 200 g świeżych liści zmiksować z 200 ml etanolu 40 %. Odstawić na 30 minut i przecedzić do butelek.

Brać do 50 kropli w kieliszku wody 3 razy dziennie jako środek przeciwpotny, pobudzający trawienie i hamujący laktację.


PŁUKANKA Z SZAŁWI: łyżeczka płynnego wyciągu szałwiowego na 1/4 szklanki wody albo 1/4 szklanki naparu szałwiowego z łyżeczką Azulanu i 1 g boraksu stosować do płukania jamy ustnej i gardła w pleśniawkach, anginie i stanach ropnych.


NASIADÓWKA Z SZAŁWI: zmieszać 50 g liści lub ziela szałwii oraz po 25 g ziela krwawnika i kwiatu nagietka, zalać całość 3 l wody wrzącej. Nakryć i odstawić na 15 minut. Przecedzić do miski. Po ostudzeniu do 36 stopni C stosować nasiadówki przez 15 minut przy hemoroidach, świądzie i zapaleniu zewnętrznym narządów płciowych.


NALEWKA SZAŁWIOWA: 25 g wysuszonych i rozdrobnionych liści zalać 100 mln alkoholu 70 % i macerować 14 dni, często wstrząsając. Przecedzić, wycisnąć wytrawione liście, połączone płyny przechowywać w lodówce. Pić po pół łyżeczki w 1/4 szklanki wody jako lek hamujący laktację i przeciwpotny. Zewnętrznie służy do płukania jamy ustnej i gardła.


Kiedy zrywać szałwię i jak suszyć?
Surowcem zielarskim są liście oraz ziele (jest on jednak trochę uboższy w niektóre związki). Zbiór powinien zostać przeprowadzony w maju, przed kwitnieniem. Zbieramy w pełni wykształcone liście oraz ziele.
Następnie zbieramy ją w drugiej połowie sierpnia, ale wtedy ścina się górne części łodyg ponad pierwszym rozgałęzieniem.
Temperatura suszenia nie powinna przekraczać 35 stopni Celsjusza.
Szałwię należy przechowywać w szklanych, szczelnie zamykanych naczyniach z dala od światła.


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz