niedziela, 8 maja 2016

DZIURAWIEC POSPOLITY - zastosowanie, działanie lecznicze.

Źródło: Internet

W medycynie ludowej równy popularności rumiankowi i mięcie, wykorzystywany do celów leczniczych od najdawniejszych czasów.
Określenia ludowe dziurawca to „świętojańskie ziele” oraz „dzwonki Panny Marii”. Nazywano go tak, ponieważ choćby lato się bardzo spóźniło zawsze zakwitał do 24 czerwca.

Bardzo łatwo rozpoznać go wśród wielu ziół o żółtych kwiatach, ponieważ zawdzięcza swoja nazwę owalnym listkom, które wzięte pod światło wyglądają niczym podziurawione cienką szpileczką. Należy do rodziny dziurawcowatych liczącej prawie 200 gatunków.

Występowanie: pochodzi z Europy, rozpowszechnił się w Azji, Afryce, Ameryce Północnej i Południowej oraz Australii.

Rośnie na piaskach, przydrożach, łąkach, ugorach, miedzach, wśród zarośli. Preferują stanowiska słoneczne. Owe wspomniane dziurki na liściach są zbiorniczkami olejów eterycznych. Potarte kwiaty wydzielają krwistoczerwony sok.
Używane części rośliny to szczyty pędów z pączkami.

Ten surowiec leczniczy zawiera między innymi flawonoidy, olejek lotny, garbniki, hiperycynę, związki żywicowe i cukrowe, witaminę C, sole mineralne.
Ułatwia przyswajanie witamin z grupy B.

Zalety spożywania dziurawca pospolitego:
- działa antyseptycznie, antybakteryjnie - gronkowiec i paciorkowiec, przeciwgorączkowo, przeciwzapalnie
- działa wzmacniająco na układu krwionośnego - garbniki posiadają właściwości uszczelniające naczynia włosowate, wykorzystywany jest również jako środek przeciwkrwotoczny, flawonoidy skutecznie działają przy nadciśnieniu tętniczym
- wspomaga układ oddechowy – dolegliwości płucne, astma, zapalenie oskrzeli
- działa korzystnie na układ pokarmowy – dolegliwości przewodu pokarmowego, przy biegunkach, nieżytach i stanach zapalnych żołądka, jelit oraz przewodu żółciowego, niedokwaśność treści żołądkowej, zaburzenia czynnościowe wątroby, niestrawność, wrzodziejące zapalanie jelita grubego oraz okrężnicy, wspomaga apetyt
- stosowany na skórę wspomaga gojenie ran, przy oparzeniach, owrzodzeniach, ropnych zapaleniach skóry, stosowany na miejsca pozbawione pigmentu przy bielactwie nabytym
- posiada działanie wspomagające przy bezsenności, bólach głowy, wyczerpaniu nerwowym działa uspokajająco, depresji
- wspiera układ moczowo-płciowy – przy zapaleniu pęcherza moczowego, zapaleniu nerek, moczeniu nocnym, obfitej menstruacji
- likwiduje nieprzyjemny zapach jamy ustnej, przy zapaleniu dziąseł, grypie, anginie.

Środki ostrożności: nie stosujemy dziurawca podczas ciąży i karmienia piersią ani podawać dzieciom do 6 roku życia. Podczas kuracji powinno się unikać słońca. Zalecany do spożycia w okresie jesienno-zimowym.

Źródło: Internet


Kiedy zrywać dziurawiec i jak go suszyć?
Zbieramy go od połowy czerwca do połowy lipca, a następnie pod koniec sierpnia, gdy przycięte rośliny odrosną i ponownie zakwitną.
Świeże kwiaty i ziele służą do otrzymania wyciągu olejowego. Z wysuszonego kwiatostanu robimy napary, odwary i nalewki.
Suszyć w warunkach naturalnych osłaniając przed promieniami słonecznymi.
Dziurawiec można również zakupić w postaci kapsułek.

Przykładowe sposoby użycia dziurawca:
NAPAR: 15-30 g kwiatów i ziela na litr wrzątku. Gotować 2 minuty, naciągać 10 minut. Pić 3 razy dziennie przed jedzeniem po ½ szklanki, co działa wzmacniająco, przeciwbakteryjnie, uspokajająco, pobudza apetyt, ułatwia trawienie. Dzieciom podawać napar rozcieńczony, kierując się zasadą im mniejsze dziecko tym napar słabszy.
Ten napar może być stosowany również jako płukanka.

ODWAR: łyżkę ziela w 2 szklankach wody gotować przez 5 minut, naciągać 10 minut. Pić 3 razy dziennie przed jedzeniem.

NALEWKA: 10 dag kwiatów i pąków zalać ½ litra spirytusu. Trzymać w ciemnym miejscu, po dwóch tygodniach przecedzić i wycisnąć przez gazę. 1 łyżeczkę tej nalewki rozcieńczyć z 12 szklanki wody lub mleka i dopiero pić.

Jeżeli nie planujecie sami zbierać ziela dziurawca, to możecie kupić go w formie wyciągu tutaj lub w formie wysuszonego już ziela tutaj.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz